مبارکشاه لرستانی ملقب به شاه‌خوشین، یکی از بزرگترین مشاهیر لُر و نخستین رهبر اهل حق (یارسان) است که در قرن چهارم هجری می‌زیسته‌است. وی در میان یارسان نخستین کسی‌ست که دورهٔ کامل را دارد.

مبارکشاه لرستانی، ملقب به شاه‌خوشین، فرزند مامه جلاله و نوهٔ میرزا امان‌الله لرستانی بود. در رسائل اهل حق آمده‌است که وی از مادری باکره به‌مانند مسیح به‌دنیا آمده‌است.در رسائل اهل حق اشاره شده که شاه‌خوشین برای کسب علم به همدان هجرت کرد؛ و بعدها به زادگاه خویش بازگشت و در ۳۲ سالگی اظهار مظهریت خدا در خودش کرد. شاه‌خوشین در ۶۱ سالگی، هنگام شنا در رود گاماسیاب فرومی‌رود، و طبق باور یارسان، روح از بدنش جدا شده و به کالبد دیگر می‌رود. شاه‌خوشین در میان اهل حق به «زرده‌سوار» و «هزار سوار» نیز مشهور است؛ و این نظریه را تقویت می‌کند که وی جزو ملوک هزاراسپی (اتابکان لر) بوده‌است.

در رسائل اهل حق، باباطاهر یکی از یاران شاه‌خوشین ذکر شده‌است؛ ولی نکته‌ای که بسیار آشکار است تأثیر شاه‌خوشین بر عرفان باباطاهر می‌باشد. اشعاری از شاه‌خوشین به زبان لکی مانده‌است، که به «دورهٔ شاه‌خوشین» مشهور است.