مشاهیر لُر:یوسفعلی میر شکاک
یوسفعلی میرشکاک شاعر، نویسنده، طنزپرداز و منتقد سیاسی، متولد 1338 شهرستان شوش است.وی در طول سی سال اخیر در زمینههای گوناگونی فعال بوده است. از سرودن شعر و نگارش نقدهای ادبی گرفته تا نوشتههای طنز و مقالات سیاسی و مذهبی و عرفانی.از شاگردان احمد فردید بوده و همکاری و همراهی او با شهید سید مرتضی آوینی قابل توجه است.از سال ۱۳۵۸ به طور جدی شاعر شده است. وی بیش از همه متاثر از شاعرانی چون اخوان ثالث،منوچهر آتشی،محمد علی معلم دامغانی و بیدل دهلوی بوده است. او از دوستان رهبر انقلاب اسلامی ایران است.
آثار
از میرشکاک آثار زیادی در زمینههای گوناگون منتشر شده است.
کتب و مقالات
- ستیز با خویشتن و جهان
- جای دندان پلنگ
- از زبان یک یاغی
- فرامرز نامه
- زخم بیبهبود
- دیپلماتنامه
- پوریای ولی
- نامهای به رئیس جمهور آینده
- توسعه و اباحه
- سنت؛ مدرنیته؛ هویت
- تکنیک قارعه
- القارعه
- سیاست زدگی
- رخنه در تکنیک
- نسبت ما و تجدد
- ایمان و تکنولوژی
- مومنان در آخرالزمان
- آخرالزمان و نیست انگاری
- ویژگیهای آخرالزمان
- منتظران و حقیقت انتظار
- ویژگیهای انسان آخرالزمان
- ایرانیان و موعدگرایی
- برده صاحبعنوان
- مذهب قیاس
- انسان آزاد
- نوشتن در اوج بحران
- تصوف تقویمی، تصوّف تاریخی
یوسفعلی میر شکاک دارای اشعار زیبایی به گویش لُری فیلی و بختیاری است:
شعر لری فیلی بنام "كمرهسئ "از استاد میر شکاک:
اؤر و بارو هان وِه يادت كمرهسئ
او سوارو هان وِه يادت كمرهسئ
يادِتَہ كمره سئ
دالكہ بئ مالگَہ مَنم كمرهسئ
ها وه كُم ڸا قؤرِ كَنَہم كمرهسئ
ڸاي ڸاي مئكنہ وات اي كياؤ پوش
تو هَني هئسي وِه فكر «كؤش» و «پؤپوش»
كئ گُتہ وِت يَہ ديہ داغ آخريتہ
كمرهسئ بَہد مِہ آخر شريتہ
مَنمہ بئ چار و چَدر چي دالِ پيرئ
هام دِه ڸـئز چي دَس بَسہ اسيرئ
دالكہ اَر هم غريو مير بيم دِه تئرو [تهران]
كئ ميا ڸَش بياره وِه ڸرسو
دالكہ شئوسہ شار تاتہ زونكم
يَہ سِہ ساليہ ديہ كياؤ نئ آسمونكم
يَہ سِہ سالہ چي يتيمو نا اْمئدم
وِه سَر سئمره سايہ بلگ بئدم
هِہ مني هئسم اِما آؤ ها بِرم جاش
يَہ مِہ ديہ نئسم خئالم مَنَہ سر جاش
يَہ سہ سالہ مرده ها گَردم وَر اي دِئ [دِه]
كمرهسئ ها مِني كئ مئزني گال
يَہ سہ سالہ مُرده ها گَردِم وَر اي مال
كمرهسئ زال اُما سئمره نہ بُرد
تْو سلومت كُر خويئ داشتي، وَه هم مُرد
قِلاسئ رِمِسِہ جَرئ دو كرخہ
كُر خويئ داشتي اُفتا دِه چرخہ
كمره سئ يَہ حْكم آسمونہ
كُر خو بميره كُر گَن بمونہ
مِہ بمونم چي «اوستا»ئ[2] بميره
اَر چِني با هيچ زنئ ديہ بَر نئيره
اَر خدا مئحاس كِہ بختت بكنہ رُشت
«مہرداد»ن[3] مئنئا «يوسف»[4] مئكُشت
كُرِ خو، حئفہ غريو مير با برارو
ائ برارئ ! ائ غريو گور ! ائ غريو مير
ائ دِه خوم ديري، ده خوم ديري، ده خوم دير
پینویس (فارسي):
[1] كمرهسئ: (=سیاه کمر) نام کوهی مشرف بر شهر خرمآباد
[2] و [3] : منظور شادوران مهرداد اوستا، ديگر شاعر لر (بروجردی) است که این شعر در سوگ ایشان سروده شده است.
[4] : مقصود شخص شاعر (استاد یوسفعلی میرشکاک) است
شعر لری بختیاری از استاد میرشکاک
ياد اَر چه نيكُني زِ مو اي يارِ چارلنگ //////// يادِت بِخير اي گُلِ كُهسارِ چارلَنگ
اي گُل چه وَستِه مَر كه اِخوي دل زِ مو بُري //////// بَندي به دِشمِنونِ نِشوندارِ چارلَنگ
رَو پُرس كو چه كِردِنِه اي مُشتِ بي خدا //////// زي پيشتَر به مردُم هُموار چارلَنگ
پارِت به وير مَند چه دوني چِه وَس چة رَهد //////// زي پايتَختِ پير به پيرارِ چارلَنگ
وا زورِ انگليس و قُرون خَردِن دُرو //////// تَش زيد به خرمن گسل و گُلزار چارلنگ
از ويرِ مو نَرَهدِه و تا مرگ نيرِوِه //////// تا زِين به قِرقِره سَرِ سَردارِ چارلَنگ
هر چَن به مو دياره كه چي خينِ"مَمدلي" //////// اَفتَو سَر ايدِرارِه زِ شَوگارِ چارلَنگ
كاري مَكُن كه ننگِ لُرون بُوييم زي بَتَر //////// تاريكتَر كُنيم شَوِ تارِ چارلَنگ
اَر كُر بُو خوتي بِنِه دِندونه ري جِيَر //////// تا سَر زَنه درفش جهوندارِ چارلَنگ
کریم خان زند سرسلسله پادشاهی زندیه، تنها سلسله پادشاهی لُرتبار در ایران